Artykuł analizuje medyczne zabezpieczanie płodności „na przyszłość” jako nowoczesne narzędzie w walce z niepłodnością, uregulowane ustawą z 2015 roku. Zjawisko to stawia nas przed szeregiem dylematów bioetycznych: od znaczącego przesuwania granicy rodzicielstwa po kontrowersyjne przypadki wykorzystania komórek rozrodczych po śmierci dawcy. To zderzenie medycyny, praw człowieka i emocji, które wymaga nowej definicji bezpieczeństwa – nie tylko medycznego, lecz także prawnego.
